Een vaag gevoel, weerstand, een knoop in je maag, vastgezette ademhaling, in de war. Zomaar wat signalen, die meer zijn dan alleen irritant. Ze geven jou een teken, dat er ergens iets niet klopt. De één neemt ze bloedserieus, terwijl de ander eraan voorbij gaat. Tot de signalen zo groot worden, dat je er niet meer aan ontkomt. Iedereen heeft een eigen pakket. Waar ik op aansla, kan voor jou volkomen anders zijn.

Vandaag was zo een dag, dat mijn alarmsysteem luid aansloeg. Het ging over het maken van een afspraak met iemand. Vroeger was ik gewoon meegehobbeld, ook al had ik daar helemaal geen zin in. Of erger nog, waarschijnlijk had ik dat laatste niet eens doorgehad. Tot ik steeds meer vage klachten zou krijgen en ineens het kwartje zou vallen, waar dat mee te maken had. Tegenwoordig is dat wel anders en weet ik over het algemeen best goed wat ik wil of goed voor mij is. In ieder geval wat betreft deze situatie wel. Het is uiteraard een heel verhaal, waar ik vanwege privacy van de ander de details achterwege laat.

Het is me vaker overkomen, dat als ik opkwam voor mijzelf de ander moeilijk begon te doen. Herken je dat? Steeds weer hetzelfde patroon tot je er gek van wordt. Laten we het dan ook maar gelijk omdraaien en er het voordeel van zien. Ik heb veel kunnen oefenen gedurende mijn leven en vandaag de dag maakt het mij bewuster en alerter op dit oude patroon. Schiet ik niet meer gelijk in paniek en kan er even over nadenken wat ik ermee wil.

Blijkbaar was het nu tijd voor niveau next level. Ik had een keuze te maken en wist precies wat ik wilde. Alleen mijn voorkeur zou gevolgen kunnen hebben voor mijn kinderen. Tsja, dan wordt het gelijk een ander verhaal. Ik heb voor mijzelf ruim de tijd genomen om de situatie van alle kanten te bekijken. Extra rondjes met de hond in het bos gelopen, om de situatie te laten bezinken. Toch  kwam daar steeds dezelfde conclusie uit. ‘Waar ik nu voor mijzelf kies, hebben mijn kinderen daar mogelijk last van.’

Tot het vandaag zo liep, dat ik niet anders kon. De keuze heb gemaakt, die ik eigenlijk al veel eerder had moeten maken. Ik een duidelijk signaal gaf ‘ik ben geen speelbal, daar kies je maar iemand anders voor.’ Hoe lastig ik de mogelijke gevolgen ook vind voor mijn kinderen, tegelijk gaf ik hun een boodschap mee over grenzen en nee zeggen. Dat je rekening houdt met een ander en best dingen door de vingers wilt zien als je zo verschillend bent. Maar hier duidelijk grenzen aan zitten tot hoever. Normaal zou ik trots zijn, nu word ik vooral stil. Waar iemand zijn of haar aandeel laat liggen, heb je de keuze of jij het laat of alsnog gaat dragen. Nu ik het laat liggen en alleen mijn eigen aandeel draag, is het een kwestie van verdragen dat is wat is.

Mijn alarmbellen gaan steeds eerder en meer afgestemd af. Ik merk de signalen op in de kleinste details. Het maakt het niet makkelijker om soms lastige keuzes te maken. Maar wel word ik handiger in het blijven staan op mijn eigen plek. Voel ik van binnenuit, dat ieder recht heeft op een eigen plek. Het erom gaat welke keuzes je maakt vanaf je eigen plek, en de ander net zo. De ene keer brengt het mensen dichterbij, de andere keer onvermijdelijk ver weg. Maar in mijn beleving kan je pas echt verbinding maken, als ieder vanuit zijn of haar eigen plek contact durft te maken. Je het kan hebben over overeenkomsten en verschillen en met elkaar zoekt naar een oplossing. Waar je durft te benoemen, dat je alarmbellen gaan rinkelen en de ander kan luisteren en wil begrijpen wat er gebeurt. En waar mogelijk ook andersom.

 

Waar slaan jouw alarmbellen op aan en hoe serieus neem jij dat?

Melanie de Vreede 🌺 © Copyright