Nog voordat ik mijn ogen opendeed galmde de muziek al door het huis en kon de dag beginnen. Als student ging ik drie keer per week stappen om te dansen tot in de late uurtjes. In die tijd speelde ik een beetje gitaar en zong weleens met vrienden. Tot de muziek langzaamaan uit mijn leven verdween en het leven uit mij. 

Ik zie mijzelf weer staan in de discotheek. Vanaf de zijkant scande ik welke plek het meest veilig leek. Daar kon ik schuilen achter een paar grote kerels, waarvan ik dacht dat zij mij wel konden redden, als iemand mij wat aan wilde doen. Eenmaal op de juiste plek, verdween ik in het ritme van de muziek. Tot in de late uurtjes leek ik wel high van het uren dansen. Menigeen heeft mij gevraagd of ik adhd heb of drugs had gebruikt. Nee niks daarvan, dit was het moment om alle stress van mij af te schudden en op te laden. Blijheid te voelen in een tijd, dat het absoluut niet goed met mij ging.

Bij de eerste muzieknoot voelde ik hoe mijn ademhaling zich verdiepte, de bewegingen als vanzelf kwamen en de levensenergie eindeloos stroomde. Terwijl mijn lijf door het dansen zo voelbaar was, voelde ik ook hoeveel het van mij vroeg, om op dat moment in verbinding te blijven met anderen. Mijn overlevingsmechanisme was afsluiten van de buitenwereld, waar ik met al mijn bevroren gevoel en kwetsbaarheid in een eigen bubbel verdween. Dit mechanisme kende ik al heel lang. Het was mijn manier geworden om overeind te blijven in een wereld, die zoveel vergde.

Door mijn huidige werk weet ik inmiddels hoe een overlevingsmechanisme werkt, toen natuurlijk niet. Wat blijft het toch een heftig iets, dat je door trauma of niet genomen rouw jezelf meer en meer kan verliezen. Mijn levensenergie is bevroren om niks meer te voelen. Mijn eerste noodprogramma leek de oplossing op dat moment, maar werd jaren later de grootste vijand. Als een wandelend hoofd ging ik door het leven, waar de rest van mijn lijf maar een beetje rondzweefde. Ik voelde niks meer, kon geen contact maken met mijn lijf en draaide op de automatische piloot. Ik heb het lang volgehouden op wilskracht, maar gezond was het zeker niet.

Waar muziek mij eerst hielp om weer in contact te komen met mijzelf, werd het later in mijn helingsproces een grote trigger. Omdat ik mij inmiddels weer dingen kon herinneren kreeg ik last van flashbacks, tijdens het horen van bepaalde liedjes of muzieksoorten. Alsof oude situaties in afgespeelde filmpjes werden herhaald, zonder dat ik op de stopknop kon drukken. Naast de beelden riep het ook verdriet en gemis op. Juist in de tijd van veel muziek was ik onder de mensen, vaker op pad, beleefde fraaie en minder fraaie momenten. Met het achterlaten van die momenten en mensen om mijn leven op een gezonder fundament te bouwen, droeg ik nog wel herinneringen mee uit die tijd.

Ik bouwde een gouden kooi, waar ik veilig was. Maar het ritme uit mijn leven verdween. Ik maakte keuzes om te voorkomen, dat ik weer in de ellende zou belanden of mijn kinderen mee zou slepen in onveilige situaties. Ergens heb ik onbewust de link gelegd tussen ‘alle ellende uit mijn leven halen, betekent ook de muziekknop op nul.’ Want juist in mijn muziektijd was er veel gebeurd in en om mij heen. Ook dit kan trauma of niet genomen rouw met je doen. Onrealistische overtuigingen, jezelf op onhold zetten en overtuigd zijn, dat dit vanaf nu het beste is. Best verdrietig eigenlijk. Ik heb die tijd zeker nodig gehad om mijn leven vanaf de bodem weer op te bouwen, maar de stand onhold had er al veel eerder afgekund.

Terwijl ik dit blog schrijf, hoor ik muziek op de achtergrond. Het schiet werkelijk niet op, omdat ik er door afgeleid word en eigenlijk op wil staan om te dansen. Maar hoe fijn is het, dat ik het ritme van de muziek weer voel, de beweging wil volgen en levensenergie in mij meer en meer voelbaar is. Ik weer kan genieten van het leven en dansend door de kamer ga. Muziek mij net als vroeger helpt om te ontladen en blij te worden, alleen dit keer op een gezonde manier.

 

Wat heb jij uitgeschakeld in jezelf vanuit overlevingsgedrag en zou je graag weer terug willen? 

Melanie de Vreede 🌺 © Copyright